Kiedyś, gdy byłam w deficycie i nie miałam świadomości bogactwa ani grama otwartości na ten stan, zainwestowałam w siebie.

Byłam wtedy w dosyć trudnym stanie psychicznym i emocjonalnym. Byliśmy na tak zwanym dorobku. Pieniądze mieliśmy od pierwszego do pierwszego.

A ja podjęłam decyzję, że nie będę inwestowała w rzeczy materialne, dopóki nie przywrócę sobie takiej równowagi i spokoju wewnętrznego, jakich wtedy potrzebowałam.

Zaczęłam jeździć na sesje uzdrawiania.

Pamiętam, jak za każdym razem bardzo ciężko było mi wydawać tak dużo pieniędzy. A jednocześnie po każdej sesji wracałam, płacząc z wdzięczności i poruszenia, że to zrobiłam.

Bo zmiany, które te sesje we mnie wywoływały, były ogromne.

Poszerzały moje horyzonty i bardzo uelastyczniały moje punkty widzenia.

Zmieniły stosunek do siebie samej, dzieci, partnera i ludzi.

I właśnie tam, przy moim uzdrowicielu, pierwszy raz w życiu usłyszałam coś, co było dla mnie wtedy zupełnie nowe.

Że praca nie musi być tylko po to, żeby dostać pieniądze.

Że praca może być również o wykorzystywaniu naszych talentów.

Że my te talenty mamy.

Że możemy robić to, co lubimy, co sprawia nam radość, co jest naszą przyjemnością.

I że nie musi temu wszystkiemu towarzyszyć ogromny wysiłek.

Przekraczałam wewnętrzne przekonania od niedowierzania  do poczucia, że mogę mieć więcej.

Nie tylko więcej pieniędzy.

Więcej możliwości. Więcej przyjemności. Więcej swobody. 

Ja w ogóle mam wybór.

Zaczęła się we mnie budować świadomość, że zasługuję na dobre rzeczy i że nie muszę całego życia udowadniać swoją ciężką pracą, żeby móc je mieć.

Nie oznaczało to, że od tamtej pory wszystko zaczęło przychodzić łatwo.

Chodziło o coś innego.

O zmianę sposobu patrzenia.

O to, że zaczęłam zauważać możliwości, których wcześniej nie widziałam.

I kiedy zmieniły się moje punkty widzenia, zaczęły zmieniać się również moje decyzje.

A za nimi moje życie zawodowe, osobiste i finansowe.

Dziś wiem, że tamta inwestycja 

była inwestycją w możliwość zobaczenia siebie szerzej, zauważenia czego pragnę,

i że mogę to urzeczywistniać.

I chyba właśnie dlatego, mimo że wtedy tak trudno było mi wydawać te pieniądze, dziś pamiętam tamten czas z ogromną wdzięcznością.

Są wartości, których nie da się zmierzyć miarą monet.

Bo największą walutą, jaką mamy, jest nasza energia.

To ona jest mocą napędową. Dzięki niej podążamy naprzód, robimy cokolwiek albo wielkie rzeczy.

Największą inwestycją  jest inwestycja w siebie.